Caracol

Kom naar buiten

Jij bent echt apart. Jij bent als een caracol[1], verstopt in jouw huisje. Buiten jouw huisje probeert iedereen muziek voor je te maken, maar niemand weet precies op welk muziek je naar buiten komt”.

Deze woorden sprak een kennis tot mij in 2011. Nog steeds vind ik het een ontzettend knap en mooie verwoording van de fase waarin ik mij toen bevond. Destijds vond ik het moeilijk om een stukje van mezelf te laten zien, want wat zouden anderen van me denken?  Alles wat te maken had met uit mijn comfortzone gaan, was werkelijk een uitdaging. Dansen vond ik geweldig, maar durfde niet in een menigte te viben op muziek. Zingen deed ik graag, maar een beetje geremd en zelden uit volle borst want ooweee als iemand mij zou horen. Wat als ik vals klink? Gitaar leren spelen was een hartsverlangen. Ik maakte daarin stappen, maar was nog niet goed genoeg. Als ik mezelf evalueer in die periode, dan mocht ik van mezelf geen fouten maken.  Ik was ontzettend streng voor mezelf en erg kritisch.

De caracol was mijn schulp, mijn wapen tegen de buitenwereld. Want in mijn schulp is er geen schaamte, angst voor fouten maken in mijn schulp voelt het veilig. Veilig om volledig mezelf te zijn, dacht ik! Zonder oordeel te voelen, te verwerken en volop te beleven. Ik had nog niet door dat mijn  caracol mij op sommige momenten juist gevangen hield en mij remde in het volop beleven van de mooie dingen van het leven. De dingen die mij energie geven.

Het keerpunt van deze fase was toen mijn neefje David in 2014 werd geboren. Als baby en peuter gaf hij mij de sleutels om uit mijn comfortzone te durven gaan. Zijn ontwikkeling was de muziek die mij uitnodigde om uit mijn caracol te komen. David leerde mij net als hem onbevangen te zijn en vrij van kritiek op gemaakte fouten. Alsof hij tegen me zei: hoe moet je anders leren, tante? Een baby kan niet al vanaf dag één lopen. Babies vallen, staan op en proberen het opnieuw. Ze brabbelen eerst voordat hun brabbels woorden worden. Hun woorden zinnen en hun zinnen verhalen. Babies hebben een gezonde dosis aan lef, doorzettingsvermogen en onbevangenheid.

Mijn neefje leerde mij te zijn en volop te genieten. Zonder schaamte te zingen, te dansen en muziek te maken. Mijn authentieke zelf zijn én het te laten zien hoe ongepolijst het ook is.

Enkele jaren later vibe ik publiekelijk op heerlijk muziek, zing en speel ik gitaar voor mensen of het nou perfect genoeg klinkt of niet. Zo nu en dan ervaar ik nog steeds een drempel, vooral als ik uit mijn comfortabele zone moet gaan voor mensen die ik hoog heb staan. Toch doe ik het gewoon.

Net als mijn neefje David, wil ik jou ook uitnodigen om naar buiten te komen.  Besluit om uit jouw comfortabele zone te gaan. Waag een sprong. Want wat is het ergste dat kan gebeuren?


[1] slak

Comments are closed.