Cyrelle

Feeling is healing

Wie wil helen, moet voelen. Alles voelen. Echt voelen. Verdriet, teleurstelling, schaamte, boosheid, machteloosheid, ontevredenheid, onzekerheid, spijt. De pijn van negatief beladen emoties voelen. Maar zo makkelijk is dat niet, die pijn toelaten. Hoe doe je dat, echt voelen? En als je dan eindelijk echt gaat voelen, wat zal er dan met je gebeuren? Breek je of overleef je het? En wat wordt dan jouw volgende stap, en de stap erna, en de stap daarna? Wat komt er na voelen?

Tijdens mijn spiritual journey heb ik de tools omarmd om werkelijk te gaan voelen en de pijn van negatief beladen emoties te ondergaan. Niet meer onderdrukken, niet meer vluchten, maar voelen. En dat is eng. Want pijn is eng. Maar deze pijn is slechts een signaal. Een signaal dat er iets niet klopt, dat de balans even zoek is, dat je moet evalueren, dat er een verandering heeft plaatsgevonden, of dat je een verandering te weeg moet gaan brengen. Deze pijn is jouw redder. Het voelen van deze pijn is de start van een nieuw begin. Onzekerheid kan bijvoorbeeld signaleren dat je meer in je kracht moet staan, schaamte kan signaleren dat je jezelf meer als geheel moet accepteren en verdriet kan verlies signaleren, het verlies van de richting van jouw liefde voor iets of iemand.

Maar hoe doe je dat, voelen? Je wordt bijvoorbeeld overweldigd door het gevoel van verdriet, schaamte of onzekerheid. Hoe pak je dit aan? Hoe maak je een begin met echt te voelen?

Zoek een plek op waar je recht op kan gaan zitten, met beide benen op de grond in een positie van 90 graden. Voel met de onderkant van je voeten (zolen van je schoenen) dat je in contact staat met de grond, met de aarde. Leg je handen plat op je bovenbenen en sluit je ogen. Haal vijfmaal diep adem, in door je neus, uit door je mond. Vervolgens leg je je rechterhand op je onderbuik, je linkerhand op je hart en adem rustig door. Waar voel je het verdriet, de schaamte of onzekerheid in je lichaam? Probeer de locatie van de pijn te ontdekken en benoem het: “Ik voel het verdriet in mijn buik” of  “Ik voel het verdriet in de buurt van mijn hart”. Vervolgens benoem je de mate van pijn: “Het verdriet doet verschrikkelijk pijn”. En laat je tranen vervolgens de vrije loop. Huil niet uit paniek, maar huil als erkenning van jouw pijn vanuit de plek waar je de pijn voelt.

Jouw pijn moet erkend worden, jouw pijn mag er zijn, jouw pijn moet er zijn, want het is een signaal. Je ogen zijn nog gesloten en je handen liggen nog op je buik en op je hart. Begeleid vervolgens de pijn die je gedetecteerd hebt richting je benen. Laat de pijn zakken naar je bovenbenen, via je knieën naar je kuiten, en dan via je voeten de grond in. Haal nu diep adem en open je ogen.

Je hebt het overleefd. Je hebt gevoeld en de pijn erkend. Je hebt gehuild, niet uit paniek, maar omdat het nodig was om de pijn te erkennen. De pijn was een signaal. Maar wat doe je nu met dit signaal? Waarom is men vaak bang dit signaal te ontvangen?  Waar ben je eigenlijk bang voor? Ben je bang jezelf niet te kunnen troosten tijdens deze pijn? Ben je bang jezelf niet te kunnen opvangen na deze pijn?

Stel dat je begint te geloven dat je ten alle tijden kan opdagen voor jezelf. Stel dat het zo blijkt te zijn dat jij jezelf het beste kent en jij dus degene bent die jezelf het beste kan troosten? Dan is er geen reden meer om bang te zijn om te voelen. Je hebt namelijk altijd jezelf. Show up for yourself and heal. Feeling is healing.

Comments are closed.