viooltje

Een open viooltje in de wereldtuin

Zoals een bloem die in de lente opengaat en met haar kleur de tuin mooier maakt, zo wil ik – en volgens mij jij ook – met mijn leven de wereld mooier maken en op een waardevolle manier bijdragen aan de maatschappij. Maar hoe bereiken we dit? Ik kijk naar de open bloem. Kan het antwoord zo eenvoudig zijn? Door simpelweg zichzelf te zijn en zichzelf aan anderen te geven. Zoals het viooltje die, bewust en blij van de soort bloem dat zij is, zichzelf opent en haar kleur en haar geur deelt met wie er langs loopt.

Onszelf zijn… Dragen we op die manier bij aan de maatschappij? Jazeker, omdat jij en ik uniek zijn. En net als wij, zijn ook de buurvrouw, de postbode, de man die aan de overkant loopt en het meisje achter de kassa uniek. Ieder van ons heeft zijn eigen geschiedenis, zijn eigen bekendenkring, zijn eigen smaken, zijn eigen gevoelens, zijn eigen gedachten, enzovoort. We hebben een persoonlijke en onmetelijke innerlijke wereld, waar de anderen vaak maar een glimp van kunnen opvangen. In de hele geschiedenis van de mensheid is er niemand die zoals ons is geweest of die het zal zijn. In deze uniekheid ligt onze waardigheid. Door deze uniekheid niet te verbergen maar juist naar voren te laten komen, maken we de wereld en de mensheid rijker. Daarom, door te zijn wie we zijn, dragen we al op een waardevolle manier bij aan de maatschappij.

Uiteindelijk is de vraag hoe ben ik wie ik ben? Het volstaat niet om passief mee te gaan met de massa en ons leven te laten leiden door de gebeurtenissen. Aan ons is de taak om uit de anonimiteit te stappen. Daarvoor moeten we onze identiteit (steeds meer) ontdekken: Hoe is mijn persoonlijkheid en mijn karakter?.. Hoe zit ik in elkaar?…Waar ben ik goed in?…Wat zijn mijn kernwaarden?.. Naar welk doel werk ik toe in mijn leven? etc.

Om uit de anonimiteit te  stappen, dienen we vanuit onszelf na te denken en ons eigen oordeel en ideeën te vormen. Daarom is het belangrijk om regelmatig stil te staan en te reflecteren: ik lees dit of dat op social media, ik zie deze trend, maar… wat denk ík hierover?, wat vind ík hiervan?, wat is het wat ík eigenlijk wil (wat iets anders is dan waar ik zin in heb)? waar houd ík van?, wat vind ík belangrijk? Elke minuut reflectie is mooi meegenomen, bijvoorbeeld tijdens het fietsen, het koken of het wandelen.

Wanneer we nadenken over wat we eigenlijk willen of wat we belangrijk vinden en wanneer we naar ons eigen oordeel handelen, staan we voor een keuze, namelijk: mezelf in het centrum plaatsen van mijn leven óf voor iets leven dat buiten mezelf is. Dat laatste is al iets waardevols.

Het gaat in dat geval om je inzetten voor bijvoorbeeld andere mensen, vrede, vrijheid, rechtvaardigheid (die altijd vrede, vrijheid en rechtvaardigheid van en voor mensen zijn!) en noem maar op. Kortom, de bloem kan dicht blijven en haar kleur en geur voor zichzelf houden, óf zij kan opengaan.

Als wij voor het tweede kiezen, kiezen wij ervoor om ons in te zetten voor anderen in plaats van om te handelen naar waar wij zin in hebben of naar wat voor ons nuttig is. Als we bijvoorbeeld in gesprek zijn met iemand, zullen we denken: hoe kan ik -met hoe ik ben en met wat ik kan- deze persoon helpen? Wat heeft deze persoon van mij nodig op dit moment? Het antwoord kan soms heel simpel zijn: een glimlach, een luisterend oor, een blik van begrip en medeleven… Simpel maar heel waardevol.

Maar is dit niet tegenstrijdig met onze waardevolle uniekheid en met ‘onszelf zijn’? De Spaanse dichter Antonio Machado geeft ons de sleutel om dit te begrijpen: “Moneda que está en la mano/ quizá se deba guardar:/ la monedita del alma/ se pierde si no se da.”[1] Vrij vertaald is dit: “Munt die op de hand ligt,/ misschien moet worden bewaard:/ Het muntje van de ziel/ verlies je als je het niet geeft.” Het lijkt erop dat je jezelf geen recht doet wanneer je je eigen belang of zin opzij zet. Het is echter wanneer we ons leven slechts om ons heen bouwen en onszelf in het middelpunt ervan zetten, dat we juist onze uniekheid verspillen. Wanneer je jezelf bent en wanneer je dat wat je bent en wat je kunt, geeft aan iets waardevols buiten jezelf, zoals aan andere mensen, dan draag je het meest bij aan de positieve ontwikkeling van de mensen om je heen, van de maatschappij en van de wereld.

Voorbeelden hiervan zijn er genoeg. Bekend zijn onder andere Martin Luther King, Moeder Teresa van Calcutta, Nelson Mandela… maar jij en ik kennen veel ‘onbekende’ helden: ouders, grootouders, vrienden, collega’s of buren die zich inzetten of hebben ingezet om anderen gelukkiger en de wereld menselijker te maken.

Ik nodig je uit om je unieke identiteit steeds meer te ontdekken, om vanuit jezelf na te denken en te reflecteren en om van je leven een dienst te maken naar  anderen. Laten we de mensen om ons heen mee laten genieten van de kleur en de geur waar we vol van zijn. Op deze manier zal ons leven, zoals het open viooltje, de tuin van de wereld mooier maken.


[1] Antonio Machado, deel 2 van gedicht ‘Consejos’, opgenomen in het boek ‘Soledades, Galerías y otros poemas’, uit 1907.

One Response

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *