Ruby blog

Keep your eyes on the prize!

Een lichtstraal valt tussen de kier van het gordijn precies over haar wang op haar linker oog. Langzaam doet ze haar ogen open. Ze knippert een aantal keer en realiseert zich waar ze is. Teleurgesteld en slaperig kijkt ze om zich heen. Met beiden handen wrijft ze de slaap uit haar ogen en gaat rechtop in haar bed zitten. “Hoe laat zou het zijn…” dacht ze gedesoriënteerd. “Oh ja… hier.” Ze slaakt een diepe zucht. Met haar linkerhand trekt ze aan het koordje van haar gordijn. Een golf aan wit licht valt over haar bed en verlicht haar hele kamer.

Een krappe 25 vierkante meter aan ruimte waar zij slaapt, eet, douched en leeft. Geen televisie, geen telefoon, geen IPad, niets wat een stekker heeft. Niets wat elektrisch is. Een krappe 25 vierkante meter die zij centimeter voor centimeter kent. Elk hoekje, elke schroef, spijker, houtnerf in het raamkozijn, elke kras op de houten vloer door het verschuiven van de stoel, elke vlek op de muur. Alles in deze ruimte kent zij als de binnenkant van haar broekzak… Het is het jaar 2021 en Juana woont al ruim 13 jaar in een glazen huis.

Dit zijn de eerste 2 alinea’s van een verhaal dat ik voor mijn dochter heb geschreven. Mijn dochter is gek op verhalen waarbij mensen medische aandoeningen hebben. Als zij in een verhaal leest dat iemand een arm mist of een mysterieuze ziekte heeft, dan wilt ze daar het fijne van weten. Ze heeft een gezonde dosis nieuwsgierigheid en vindt alles wat een beetje anders is super interessant. Wie wil er nou niet weten wat die ene buurman zonder benen mankeert? Ik realiseer mij dat er vrij weinig literatuur voor 7-jarige kinderen te vinden is over mensen met medische aandoeningen, dus dan verzin ik zelf maar een verhaal. Kindvriendelijk uiteraard!

Ik geef mezelf, naast mijn werk, graag opdrachten om het schrijven te oefenen. Ik had vroeger een hekel aan de Nederlandse taal. Ik snapte helemaal niets van de grammatica en nog twijfel ik soms of ergens een t achter hoort of niet. Nu zie ik de Nederlandse taal en het schrijven als een leuke uitdaging. Nu wil ik het weten ook! Want tja, ik woon nou eenmaal in Nederland en mijn werk bestaat voornamelijk uit schrijven. En wat ik van mijn dochter heb geleerd: hoe meer je iets oefent, hoe beter je wordt en hoe leuker het is om het te doen. En ze heeft gelijk. Waar ik vroeger uren over deed om een stukje te schrijven, draai ik mijn hand er nu niet meer voor om. 

En dat geldt eigenlijk voor alles. Of je nou 7 jaar bent of 40, alles wat nieuw en onbekend is, is soms lastig. Mede dankzij mijn dochter heb ik geleerd dat als je je ergens op focust en je best doet, dan wordt het allemaal wat makkelijker en zelfs leuk. Niet opgeven, weet wat je purpose is. Keep your eyes on the prize en dan kom je er uiteindelijk wel, wat je purpose ook mag zijn. Laat je angst of “ik kan het (nog) niet” gedachten je niet weerhouden van de dingen die belangrijk voor je zijn.

Comments are closed.